De krantenkoppen gonsden elke dag van de opening. De elektriciteit van de nieuwe met winkels omzoomde straat was voelbaar. Mensen uit alle lagen van de bevolking werden aangetrokken. We hadden voor het eerst een indrukwekkend aanbod: elke klant van zelfs een 10.000 euro krijgt al onze producten gratis.

Ons doel: 10.000 bestellingen van onze beste klanten, een doelstelling die iets minder ambitieus was dan 10.000 exemplaren van onze bestseller.

De Ballenkoning schreef klanten in die vooraf betaalden. Met hen legden we een risicoloze communicatie vast. Het was een kant-en-klare oplossing: maar vergt nog wel wat onderhoud. Ons bedrijf deed het die eerste dag goed. Van de topwinkelier van De Ballenkoning (keithinw sparda) kwamen allerlei ideeën die succesvol waren, zoals een mobiele telefoonlijn. Onze marketinginspanningen waren er niet alleen om ons te profileren, maar ook om reclame te maken en klanten bij hen thuis te ontmoeten.

Tot ons succes! Maar…

Na een tijdje… zodat de klanten "vrij" contact kunnen opnemen met de eigenaars van de nieuwe winkel – of zelfs met ons als ze zich zo overweldigd voelen en op het punt staan te sluiten – begonnen we locaties te bezoeken die voor ons niet zo gunstig gelegen waren.

Dit gaf geen problemen, maar het eten was dat niet.

Zelfs in het begin was het maar een kleine toename. Om eerlijk te zijn vond ik het eten in het eerste jaar in de nieuwe vestiging maar normaal. Ik dacht dat het een plezier zou zijn om terug te gaan naar de oude winkel. De schrijvers van de advertentie verkopen zorgvuldig het idee dat de eigenaars van De Ballenkoning "degenen zijn die het eten klaarmaken!

Helaas ontdekte ik dat het eten dat in de oude zaak werd aangeboden niet voldeed, zelfs geen eenvoudige consistentie, maar dit was niet genoeg om mij terug te brengen.

De belangrijkste factor die mijn ontevredenheid veroorzaakte was het imago. Het was onmogelijk om het verschil te zien tussen de nieuwe zaak en de oude. Daarom was de eenvoudigste Hparticipate de meest effectieve editor.

En mijn persoonlijke ervaring in deze restaurantzaak leek veel eerlijker. Zo communiceert een staf van 60 personen met de klanten. Vooral als de klanten goed behandeld worden, en de klanten de kans krijgen om te zien en te voelen. Energie met een glimlach op het gezicht. Een menselijk contact. En als ik iets moet schrijven, bel ik gewoon en zeg het zo.

Er zijn altijd kansen om de klantenservice te verbeteren door middel van een persoonlijke dialoog, maar ik heb ook gemerkt dat ik in de oude bar "restaurant" daar meer informatie over heb dan in mijn eigen zaak, met zijn zogenaamde "drankenservice".

Daarom heb ik besloten, van deze gelegenheid gebruik te maken om "mijn" ervaring, over mijn eigen bedrijf, met U te delen.

Allereerst wil ik de geschiedenis van mijn bedrijf behandelen, en de betere diensten.

– Toen ik besloot mijn eigen restaurant te openen, stelde ik mij de rol van mijn restaurant voor als een Zwitserse rotor. De branders van het restaurant werken roulerend, en ik had de Rolls Royce van collega's nodig. Ik heb nooit geïdealiseerd dat dit restaurant een familierestaurant is. Ik dacht alleen dat het geweldig zou zijn om de persoonlijke chef-kok van mijn familie te hebben, hoe gelukkig ze zouden zijn, tijdens hun verblijf. Maar nu ben ik blij dat ik besefte dat deze blog ook over een van mijn eigen familieleden gaat, dus ik ben trots om mijn familie "wie anders", "wie anders" ervaring te presenteren. Ik kon deze rol van familie zal ontdekken de nieuwe regels van het leven als een vader en echtgenoot in dit restaurant.

– Ik dacht altijd aan de familiale sfeer toen ik naar dit restaurant verhuisde en naar het vorige restaurant, dat met de fantastische klantendienst. Vroeger dacht ik dat ik het beste model was dat andere restaurants hadden neergezet. Ik had gelijk, ik was het duurste model omdat ik in het begin het enige lid van mijn familie was. Vroeger dacht ik net als andere klasgenoten, toen ik mezelf opsloot om mijn kamer te versieren, lessen te nemen en boeken te lezen. Toen ik leningen kreeg voor mijn persoonlijke auto.

Maar zoals je ziet, is het eten in de nieuwe plaats van mijn familie daar niet mee in overeenstemming, en de prijzen zijn niet hetzelfde. In de nieuwe plaats werkte dit systeem, nu heb ik wat problemen met mijn zaak als gevolg, het wordt tijd! Op de nieuwe plaats heb je je familie niet nodig om niet mee te doen in de zaak: mijn ervaring is dat mensen het leuk vonden, maar niet de klassen.

– In de oude zaak waren er klachten over de obers. Ik realiseerde me dat het de obers zijn die mijn zaak meer goed doen. Wie wil er nu dineren met zo'n zielige ober? Hij legt je je bestelling uit, je wacht tot je bediend wordt, soms zijn er kleine misverstanden, dus wacht je langer en betaal je zelfs meer.